X
تبلیغات
مشاوره بهداشت زنان
 
مطالب مرتبط با بهداشت زنان- مشاوره مامایی- تنظیم خانواده و جنسی
 

به نام یزدان پاک

سلام بر دوستان عزیز

چندی قبل سری کاملی از کتاب های الکترونیکی (E- Book) در مورد تانترا و ارتباط آن با مسائل جنسی  به دستم رسید. وقتی شروع به مطالعه آنها نمودم متوجه شدم نکات بسیار خوبی در زمینه مسایل جنسی و ارتباط آن با تانترا (نوعی تکنیک مراقبه و تمرکز) که مورد نیاز مراجعینم در کلینیک و دانشگاه می باشد در آنها وجود دارد. به دلیل انگلیسی بودن زبان کتابها، جهت ایجاد امکان استفاده دیگران، شروع به ترجمه نمودم. مطلب حاضر، بخشی از این ترجمه ها است که برای نخستین بار در وبلاگ شخصی ام ملاحظه می فرمایید. امید دارم که در آینده نزدیک به کمک خداوند منان بتوانم آنها را به انتشار برسانم و تا آن زمان، کمک موثری در بهبود رابطه جنسی مراجعین، همکاران و دوستان عزیزم باشد.

چنانچه از نطرات خود مرا مطلع فرمایید موجب امتنان بنده خواهد شد. سپاسگزار الطاف خداوند و نیز توجه مهربانانه شما هستم.

خواهشمندم سوال های خود را در بخش نطرات ثبت نفرمایید بلکه آن ها را به آدرس پست الکترونیکی من و با عنوان "سوال" بفرستید تا در اسرع وقت پاسخ آنها را برایتان ارسال نمایم.

shakerinezhad@yahoo.com

معصومه (افسانه) شاکری نژاد

  نوشته شده در  شنبه دهم اردیبهشت 1390ساعت 16:5  توسط معصومه شاکری نژاد  | 

 

سرد مزاجی

مولف و مترجم: معصومه (افسانه) شاکری نژاد

References

    * http://www.merriam-webster.com/dictionary/rigidity 

    * http://www.merriamwebster.com/dictionary/frigidity?show=0&t=1291825470

    * http://www.wrongdiagnosis.com/v/vaginal_dryness/causes.htm

    * http://www.wrongdiagnosis.com/v/vaginal_dryness/causes.htm?ktrack=kcplink

     * ERICKSON, M. H. (Editor, HALEY, J): Advanced Techniques of Hypnosis and Therapy, Greene & Stratton, New York, 1967.

     * A UGUST, R.: Libido Altered with the Aid of Hypnosis. Amer. J. Hypnosis, II: 2, Oct. 1959.

     * ERICKSON, M. H.: Psychogenic Alteration of Menstrual Function. A mer. J. clin. Hypnosis, 3, Junze 1960.

     * KROGER, W.: Clinical and Experimental Hypnosis, J. B. Lippincott, Montreal, 1963.

     * MASTERS, W. H. and JOHNSON, V. E.: Human Sexual Response, Little Brown & Co., Boston, 1966.

     * WA TKINS, J. G.: Projective Hypno analysis: Experimental Hypnosis (Editor, Le CRON, LU), Citadel Press, New York, 1968.

     * FROMM, Erika: Dissociative and Integrative Processes In Hypno- analysis. Anmer. J. cliii. Hypnosis, X: 3, 1968.

       Female Frigidity: The normal orgasm

    * http://www.articlesbase.com/womens-health-articles/female-frigidity-884284.html

سردمزاجی (Frigidity)

   سرد مزاجی(Frigidity)  شایعترین اختلال ج نسی در زنان است و در حیطه های مختلف، معانی متفاوت دارد.

   از دیدگاه روانشاختی چنین تعریف می شود: اختلال در فرآیند حل مشکل که برخواسته از وابستگی زیاد به دلیل تجربیات قبلی است.

   در کاربرد غیر طبی و جامعه شناختی، طیفی از رفتارها از سردی در روابط و خلق یا فقدان توجه به عطوفت فیزیکی تا تنفر از انجام رابطه ج  ن س ی  تعریف می شود.

   در واژه نامه درمانگران مسائل ج نسی ، با واژه کلی Hypogyneismus، به شکل ناتواانی یک زن در رسیدن به اوج لذت ج نسی تعریف می گردد.

   واژه سرد مزاجی یا Frigidity از ریشه لاتین Frigidus به معنی سرد و پسوند ity- مشتق از ریشه لاتین  itas - به معنی شرایط و موقعیت گرفته شده است.

   دو نوع سرد مزاجی وجود دارد:

1-      اولیه: هرگز ارگاسم تجربه نشده است.

2-      ثانویه: ارگاسم ناپدید شده یا دیگر رخ نمی دهد.

    تعریف سرد مزاجی

    * نارسایی یک زن در پاسخ به تحریک ج نسی

    * تنفر از رایطه ج نسی

    * نارسایی در کسب ارگاسم طی رابطه ج نسی (Anorgasmia)

   این اختلالات می تواند ریشه در روان یا مشکلات عاطفی فرد داشته باشد. مثل: استرس، اضطراب، افسردگی، خستگی شدید، نگرانی، احساس گناه، ترس از ن ز د ی ک ی دردناک و ترس از حاملگی.

   و نیز می تواند ناشی از عدم علاقه به شوهر؛ عدم علاقه به غرآیند رابطه؛ مصرف الکل یا مواد مخدر و برخی داروها باشد.

   Masters & Johnson ارگاسم را به شکل زیر تعریف می کنند:

   یک پاسخ روانی- فیزیولوژیکی به تحریک ج نسی که آغاز آن با انقباضات ریتمیک در عضو هدف، سیگنال شده و با ایجاد سکوی ارگاسمی در یک سوم خارجی واژن ادامه میآبد.  

   علل رخداد سرد مزاجی:

   * علل فیزیکی:     - Foreplay ناکافی

                       - تکنیک ضعیف در رابطه ج نسی

                       - خشکی واژن

                       - ن زدیکی دردناک

                       - اختلالات بیماری های زنان  

                       - علل کاهش دهنده تمایل ج نسی (Libido).

    * علل عاطفی و سایر عوامل مداخله گر در لذت ج ن س ی:

   - ترس از حاملگی                                                  - احساس خجالت (مشکلات اجتماعی)

   - ترس از انتقال بیماری های مقاربتی                               - افسردگی

   - ترس از ن ز د ی ک ی دردناک                                  - دلزدگی

   - استرس                                                            - کاهش تدریجی تمایل به رابطه در رابطه طولانی مدت

   - اضطراب                                                          - اختلالات عاطفی عمیق

   - احساس گناه                                                       - سابقه سوء رفتار ج ن س ی

   علل شایع سرد مزاجی

   1- خشکی واژن         (Vaginal dryness)

   کاهش چشمگیر استروژن پس از یائسگی، باعث نازک شدن مخاط واژن، کاهش انعطاف پذیری و افت تولید مایعات لغزنده کننده می شود. به این ترتیب، تماس ج ن س ی ممکن است دردناک شده و این، آسیب پذیری مخاط، باعث دردناکی تماس می شود.

   علل خشکی واژن

   - افزایش سن (به طور طبیعی)                    

   - یائسگی   

   - دیابت

   - استفاده از کاندوم

   - آلرژی های شیمیایی (مثل آلرژی به صابون، محصولات آرایشی و بهداشتی، دوش واژینال)

   - برخی داروها (آنتی هیستامین/ دیکونژستان- ضد افسردگی ها- آنتی بیوتیک ها) 

   نشانه های خشکی واژن عبارتند از: سوزش، خارش، درد، تکرر ادرار و خونریزی خفیف پس از ن ز د یکی.

   2- ن زد یکی دردناک (Painful Intercourse)

   سازگاری ج نسی بر اساس احترام متقابل، عطوفت و اعتماد بنا می شود که پایه های یک عشق بالغ را تشکیل می دهند.

   عشق ورزی (Loving) یک تقسیم فعال تجربیات عاطفی از لذت است و این بین دو نفر، احساس رضایت درونی را ایجاد می نماید که به آن Intrapsychic گفته می شود.

   تضادهای عاطفی که فرد از آنها آگاه نیست، منجر به عکس العمل های فیزیولوژیک می شود که در سطح جسم، به آنها عوارض روان-  تنی (سایکوسوماتیک) اطلاق می گردد. این عکس العمل ها از طریق سیستم غدد درون ریز و سیستم اعصاب خودکار رهبری می شود. رخداد اختلال در پاسخ ج نسی، منجر به اختلال در ارگاسم می شود که تحت تاثیر عواطف و البته کنترل ناخودآگاه فرد می باشد. در ناکارآمدی ج نسی زنان، بیمار از پاسخ های خود آگاه نیست، بنابراین ناکارآمدی ج نسی ممکن است به عنوان پاسخ دهی ناکافی ناخودآگاه تعبیر و تعریف شود.

   3- کاهش تمایلات ج نسی (Loss of libido)

   تعریف واژه Libido: دفعات رابطه ج نسی و نیز تمایل فرد برای برقراری رابطه ج نسی.

   کاهش تمایل ج نسی عبارت است از: اختلال تمایل ج نسی هیپواکتیو (کاهش یافته) که عبارت است از کاهش یا فقدان توجه و تمایل به فعالیت ج نسی.

   کاهش تمایل ج نسی یک پدیده پیچیده است که با فیزیولوژی، ارتباطات، روان و هورمون ها در ارتباط است و به نسبت زنانی که آن را تجربه می کنند، اختصاصی و متفاوت می باسد. تحت این شرایط، دفعات احساس تمایل ج نسی کاهش یافته و انرژی برای برقراری رابطه ج نسی در زندگی زن بسیار کم شده یا حتی ناپدید می شود.

نشانه های کاهش تمایل ج نسی

نشانه های عاطفی

نشانه های فیزیکی

- فقدان تمایل ج نسی

- دشواری در تحریک شدن

- خستگی و دلزدگی شدید

- کاهش پاسخ به تحریک ج نسی

- خشکی واژن

- نازک شدن دیواره های واژن

- نزدیکی دردناک

   علل کاهش تمایل ج نسی

   الف- علل هورمونی: کاهش هورمون های ج نسی (استروژن و پروژسترون و اندروژن) در یائسگی (علت اصلی) که منجر به کاهش دفعات رابطه ج نسی و انرژی می شود.

   استروژن یک نقش حیاتی در زندگی ج نسی زنان بازی می کند. اثرات استروژن عبارتند از:

    - افزایش احساسات

    - تولید لغزندگی واژن

   - حفظ و تداوم سلامت بافت های واژن

   پروژسترون نیز نقش مهمی را در حفط سلامت ج نسی زنان دارد. کاهش این هورمون در حوالی یائسگی منجر می شود به:

    - خونریزی های نامنظم

    - خستگی شدید

    - کاهش تمایلات ج نسی

   اندروژن ها: کاهش تولید این هورمون ها در یائسگی سبب کاهش تمایل ج نسی می شود.

    ب- علل جسمی دیگر

                           - اختلالات ج نسی                       - دیابت

                           - شرایط توام با درد                      - بیماری های قلبی

                           - مصرف داروها                         - کم خونی

                           - خشکی واژن                            - بیماری های مزمن

    ج- علل روانی:

                        - استرس ها                                 - خستگی شدید روانی

                        - باورها در مورد پیری                     - تغییر در اعتماد به نفس و تصور ذهنی از جسم            

                       - احساسات فرد در مورد رابطه ج نسی     - بیماری های روانی (مثل تغییر خلق، افسردگی و اضطراب)   

   د- علل ارتباطی:

                       - تغییر در وضعیت سلامتی زوج                     - تغییرات در ارتباط بین فردی صمیمانه

                       - فقدان ارتباط بین زوج                                 - تغییر دز نقش های اجتماعی

                       - رخداد تغییرات در خانواده                           - رخداد تغییرات بزرگ در زندگی

                       - کاهش تمایل ج نسی در همسر

     درمان کاهش تمایل ج نسی

   * ایجاد تغییر در نحوه زندگی (Life style changes): مثل تغییر در الگوهای تغذیه و ورزش و نیز کاهش استرس و اضطراب

    غذاهای مناسب عبارتند از:

                                  - غذاهای دریایی- گوشت قرمز- جگر (حاوی روی)

                                  - سبزی های برگ سبزدار- بادام (حاوی منیزیوم)

                                  - ماهی- دانه های روغنی- لبنیات (حاوی پروتئین)

                                  - سویا- شیر سویا (محصولات حاوی سویا)

   ورزش های مناسب عبارتند از:

                                  - یوگا (افزایش انعطاف پذیری- آرامسازی)

                                  - ورزش های کیگل (تقویت عضلات واژن و کف لگن)

                                  - اروبیک (افزایش سلامت قلب- بهبود گردش خون)

                                  - ورزش های کششی (آرامسازی- کاهش استرس- بهبود قوام عضلات)

   از آنجا که ریشه مشکل، افزایش سن و یائسگی و افت مقادیر هورمونی است، بهترین روش درمان و حل مشکل، مستقیم به مسائل هورمونی برمی گردد. مکمل های طبیعی هم بسیار خوب و هم ایمن هستند. 

    4- تکنیک بد در رابطه ج نسی

     همانطور که یک دانه برای رشد نیاز به گرما و آب و یک گیاه برای گل دادن نیاز به شرایط مناسب دارد، یک زن طبیعی برای رسیدن به اوج ج نسی خود نیاز به عشق، ارزش یافتن، اعتماد، آرامش و احترام و نشاط جسمی دارد.

   نحوه نگاه مرد به زن، تاثیر بسیاری بر تمایل ج نسی زن دارد.

   وقنی تنها زمانی که زن جمله دوستت دارم را می شنود، زمان برقراری رابطه جنسی است، گویی به او گفته می شود: من تو را تنها برای پاسخ دهی به نیازهایم بدست آورده ام. و جمله چقدر زیبا شده ای به شکل همه چیز را فراموش کن، من باید رابطه داشته باشم شنیده می شود. یعنی: هیچ چیز برایم اهمیت ندارد؛ فقط به جسم تو نیاز دارم تا اغنای درونی پیدا کنم!

حقیقت شوک آور این است که: علت اصلی سرد مزاجی در زن ها آن است که مرد آنها، آن عاشق کاملی که در ذهن داشتند نیست!

(ادامه دارد)             

  نوشته شده در  شنبه دهم اردیبهشت 1390ساعت 16:3  توسط معصومه شاکری نژاد  | 
 
  نوشته شده در  جمعه بیست و ششم آذر 1389ساعت 0:17  توسط معصومه شاکری نژاد  | 

آموزش مراقبت از خود

یک نوع خاص از مداخلات بهداشتی، آموزش مراقبت از خود (Self care)  است. این واژه از اواخر دهه 1950 میلادی همگانی شد. این روند به واسطه تلاش " دوروتی اورم" (Dorothy Orem) شکل گرفت. او مراقبت از خود را محور قرار داد. در این شیوه به فرد کمک می شود تا اهداف و نیازهای بهداشتی خود را تشخیص دهد و در راستای حفظ و ارتقاء سلامت خویش گام بردارد.

 

آموزش های بهداشتی قبل از بارداری

هدف از آموزش قبل از بارداری، کمک به خانواده در تصمیم گیری برنامه ریزی شده برای حاملگی، تولد و والد شدن است. برای دست یافتن به این هدف، زن و خانواده اش نیاز به آگاهی و دانش در مورد عوامل موثر بر حاملگی سالم، مراحل درد و زایمان و روش های انطباق با والد شدن دارند. آموزش اعضای خانواده باید قبل از بارداری آغاز شده و تا پایان نقاهت پس از زایمان (دوران نفاس) ادامه یابد.

وقتی زن و مرد تصمیم می گیرند که بچه دار شوند، تصمیم بعدی، انتخاب یک مراقب بهداشتی، نوع مراقبت های قبل و بعد از بارداری، محل زایمان، نوع تغذیه کودک و پی گیری مراقبت های بعدی است. 

 مراقبت های قبل از بارداری

هر زن در سنین باروری باید به عنوان یک مادر بالقوه در نظر گرفته شود. بنایراین، شناسایی و کاهش عوامل خطرساز و راهنمایی در جهت نحوه صحیح زندگی، ممکن است کلیدهای بهبود بهداشت و سلامت نسل آینده باشد.

زنان سنتی، اغلب بدون برنامه ریزی باردار می شدند اما امروزه مراقبت های بهداشتی قبل از بارداری، به عنوان یک خدمت بهداشتی مهم ارائه می شود. این مراقبت ها شامل رفتارهای بهداشتی است که سلامت مادر و جنین را حفظ نموده و ارتقاء می دهد.

مهمترین زمان تکاملی جنین، بین روزهای 17 تا 56 پس از لقاح است و پس از آن تا پایان سه ماهه اول بارداری نیز از دوران های مهم تکاملی محسوب می شود. اگر مادر از بارداری خود اطلاع نداشته باشد و مراقبت های لازم را بعمل نیاورد، ممکن است جنین در حال رشد سریع، در این مدت زمان حساس، در معرض بسیاری از عوامل مضر قرار گرفته و آسیب ببیند.

مراقبت های قبل از بارداری برای زنانی که سابقه مشکلاتی مثل سقط خودبخود و یا زایمان پیش از موعد دارند، مهم است. البته بسیاری از این مشکلات، در حاملگی های بعدی رخ نمی دهند. این مراقبت ها، احتمال ناهنجاری های جنینی را نیز به حداقل می رسانند. زنی که مبتلا به دیابت (بیماری قند) است، چنانچه قند خون خود را در زمان لقاح در حد مناسب نگهدارد، احتمال ناهنجاری های مادرزادی جنینش را بسیار کاهش می دهد. مصرف روزانه اسیدفولیک قبل و بعد از لقاح، میتواند احتمال عوارض و ناهنجاری های عصبی را در جنین به مراتب کم کند. برخی مشخصات مثل سن و نژاد نیز مهم هستند؛ مثلا زنان زیر 15 سال یا بالای 40 سال در حین حاملگی در معرض خطر بیشتری هستند و به مراقبت بیشتر نیاز دارند.

بنابراین مراقبت های قبل از بارداری،  اهداف متعدد دارند از جمله:

1- انجام رفتارهای روزانه برای حفظ سلامت مناسب ؛ مثل رژیم غذایی درست و بهداشتی، استراحت کافی، عدم مصرف الکل و سیگار و . . .

2- شناسایی و رفع عوامل خطر ساز، قبل از لقاح؛ مثل داروها، عفونت ها و . . .

3- حفظ حاملگی بدون عوامل خطرساز غیر ضروری؛ مثل حفظ بهداشت منزل و محیط کار، درمانهای دارویی برای بیماری های مزمن و . . .

4- تشخیص ناقلین بیماری های ژنتیکی؛ مثل تالاسمی.

5- آماده ساختن افراد از نظر روانی برای حاملگی و پذیرش مسئولیت های والدی.

 

ارزیابی اندیشمندانه، همواره مبنای درستی برای شناسایی خطرات احتمالی و مداخلات لازم ایجاد می کند. برنامه ریزی و اداره مراقبت های قبل از بارداری، بوسیله یافته های حاصل از مصاحبه، معاینه فیزیکی و مطالعات آزمایشگاهی صورت می گیرد. اگر یک زوج تصمیم به بچه دار شدن گرفته اند، مراقب بهداشتی به آنها در اتخاذ نحوه صحیح زندگی برای حفظ سلامت و زمانبندی لقاح کمک می نماید. این توصیه ها می تواند شامل رژیم غذایی، کنترل وزن، وضعیت های جسمی، ایمن سازی و مشاوره ژنتیک باشد.

اگر مراقبت های قبل و در حین بارداری موثر باشند، نتایج حاصل عبارتند از:

تولد یک کودک سالم، زایمان و نفاس بدون مشکل، تداوم قدرت باروری و حفظ سلامت جنسی.

 

  نوشته شده در  پنجشنبه بیست و پنجم آذر 1389ساعت 18:46  توسط معصومه شاکری نژاد  | 
 
  نوشته شده در  دوشنبه دهم آبان 1389ساعت 16:18  توسط معصومه شاکری نژاد  | 
From: AN APPROACH TO MANUAL VAGINAL AND G-SPOT STIMULATION

(Aanother sex tutorial – CUNNILINGUS)

By the Society for Human Sexuality at the University of Washington

Last Modified: April 9, 1996

http://sweetecstacy.com/tutorial/cunnilingus1.htm  (1 of 3) [2001-01-21 14:36:16]

Society for Human Sexuality:  http://weber.u.washington.edu/~sfpse/

ارگاسم (Orgasm) در خانم ها

فاز ارگاسمیک در رابطهً جنسی، به صورت چند لحظه در اوج لذت جنسی توصیف می شود که در آن تنش جنسی در موجهایی از لذت متراکم، که اغلب با میوتونی (انقباض عضلانی) همراه است تسکین میآید. این یک رفلکس غیر ارادی است که انقباضات رحمی و واژینال را نشان می دهد و اغلب از نظر شدت و مدت، گوناگون است. تکانهای ریتمیک لگن ممکن است رخ دهند. متعاقب رها شدن تنش جنسی، اغلب احساسی ار رضایت به فرد دست می دهد. (مامایی و بیماری های زنان دنفورث- ترجمه دکتر کیارش آرامش و همکاران- انتشارات گلبان- چاپ اول- تهران 1386)

بسیاری از خانم ها تصور می کنند که دو نوع ارگاسم (اوج لذت جنسی) وجود دارد: واژینال و کلیتورال (Vaginal & Clitoral). آنها در حیرتند که ارگاسم هایی که تجربه می کنند  "یک چیز واقعی" است. اما آیا واقعا دو نوع ارگاسم وجود دارد؟

Freud، اولین کسی بود که آنها را تعریف کرد. او گفت ارگاسمی که از طریق تحریک کلیتوریس تجربه می شود، پیش درآمد ارگاسمی عمیق تر و رضایتبخش تر است که با دخول آلت در واژن تجربه می شود. بر اساس نظر وی، ارگاسم واژینال یک پاسخ جنسی درست و بالغ است در حالی که ارگاسم کلیتورال، نابالغ و در درجه پائین تر می باشد. این قضاوت Freud و طرفدارانش در مورد ارگاسم، ناخشنودی زیادی را در زنانی که هرگز ارگاسم را با دخول تجربه نکرده بودند ایجاد نمود. آنها تصور می کردند که نادیده گرفته شده اند و بنابراین کامل نیستند: چیزی کمتر از یک زن واقعی. کسانی که پس از زمان او در مورد پاسخ جنسی تحقیق می کردند بیشتر، با این طبقه بندی سر و کار داشتند.

نظرگاه Kinsey این بود که فقط یک نوع ارگاسم وجود دارد که با تحریک کلیتوریس آغاز می شود و تمام عضلات بدن زن از جمله واژن را درگیر می سازد. او نوع دومی از ارگاسم که در واژن متمرکز باشد و به گفته Freud بین ارگاسم بالغ و نابالغ تفاوت بگذارد را قبول نداشت. شواهد بالینی متوالی نشان داد که Kinsey درست می گفت و در حال حاضر، متخصصان سکس متفق القول هستند که:  "یک ارگاسم، یک ارگاسم است."

  Helen Kaplan محقق دیگری است که به همین نتیجه رسیده است: علیرغم هر نوع اصطکاک و مالشی که در کلیتوریس روی می دهد (مثلا با زبان، انگشت زن یا پارتنر وی، ویبراتور یا نزدیکی) ارگاسم زن احتمالا همیشه با تحریک کلیتوریس برانگیخته می شود و به هر حال، همیشه با عکس العمل و ترشحات واژن نمایان می گردد.

اگرچه همه ً ارگاسم ها یکسان هستند، زنان احساس های متفاوتی را بر اساس این که دخول واژنی داشته باشند یا خودارضایی کنند، گزارش می دهند و حیرت انگیز این است که ارگاسم های حاصل از خود ارضایی که توسط زنان و با لمس خود آنها تجربه می شود (تنها یا با حضور پارتنر)     لذتبخش تر و شدیدتر هستند. تمام زنانی که به این روش به ارگاسم می رسند، فشار حاد کلیتوریس را می شناسند. (در صورت اظهار تمایل مراجعه کنندگان به این مطلب، ادامه خواهد داشت.)

  نوشته شده در  دوشنبه دهم آبان 1389ساعت 16:14  توسط معصومه شاکری نژاد  | 
 G-Spot                                                           

ترجمه و تالیف : معصومه (افسانه) شاكري نژاد

    منابع:

1- Deborah Sundahl: Female Ejaculation and the G-Spot. Hunter House Publishers 2002.

 ۲- Ruth K. Westheimer & Sanford Lopater . Human Sexuality: A Psychosocial Perspective Lippincott Williams & Willkins 2002.

 در سال هاي اخير، اختلاف نظر در مورد احتمال وجود منطقه اي فوق حساس (super sensitive) داخل واژن ايجاد شد. باور بر اين است كه هر گاه اين ناحيه تحريك شود، رسيدن به اوج لذت جنسي (Orgasm) را بسيار سرعت بخشيده و حتي با انزال از دهانه مجراي ادرار همراه است. وجود اين مطلب هنوز مورد اختلاف نظر مي باشد زيرا تنها يك نسل است كه زنان، راحت بودن با خود و جنسيت و مسائل جنسي زنان را آغاز نموده اند و تحقيقات در این مورد، فقط در دهه هاي اخير صورت گرفته است.

در سال 1950 دكترErnest Grafenberg مقاله اي در مورد نقش تحريك مجراي ادرار در ارگاسم خانم ها به چاپ رساند. وي منطقه كوچكي را توضيح داد كه در ديواره قدامي واژن و حدود یک اينچ (5/2 سانتیمتر)بالاتر از مدخل واژن قرار دارد. اين منطقه در زنان وقتي تحريك جنسي نشده اند ظاهر ويژه يا قوام خاص ندارد اما در هنگام تحريك جنسي، بزگتر مي شود. اين ناحيه تقريبا به اندازه يك سكه است كه در هنگام افزايش تهييج، تقريبا 4 / 1 بزرگتر مي شود. بسياري از متخصصان زنان اظهار مي دارند كه نتوانسته اند اين نقطه را لمس كنند شايد به اين دليل كه در اغلب موارد، زناني كه مورد معاينه لگني قرار مي گيرند، از نظر جنسي تحريك شده نيستند. وقتي اين ناحيه در هنگام تحريك جنسي لمس شود، بسياري از زنان، ابتدا گزارش احساس اضطرار در ادرار كردن و سپس به سرعت رسيدن به ارگاسم را اظهار مي دارند. وقتي زني به ادرار كردن نياز دارد، مثانه پر است و لمس ملايم داخل واژن در اين هنگام ممكن است به خانم براي مشخص ساختن آن كمك نمايد.

. . . برخی معتقدند که نقطه G یا ناحیه G، غده پروستات زنان است. هنگامي كه اين نقطه تحريك شود، پرخون شده و در طي ارگاسم، معمولا مايع انزال دفع مي نمايد. تمام زنان، G-Spot دارند و تمام زنان مي توانند انزال داشته باشند

Davidson, Darling & Conway, Welch درسال 1989 گزارش نمودند كه تحريك G-Spot بدون تحريك كليتوريس منجر به يك ارگاسم خواهد شد كه از نظر كيفي با آنچه در ارگاسم با تحريك كليتوريس رخ مي دهد تفاوت دارد. پاسخ هاي بدست آمده از حدود1300 پرسشنامه، نشان مي دهد كه 3 / 84 % از پاسخ دهندگان، به وجود نقطه اي بسيار حساس در داخل واژن كه لمس آن بسيار خوشايند و لذتبخش بوده باور داشته اند و 6 / 72 %  تجربه ارگاسم با تحريك اين ناحيه را گزارش كردند. بسياري از پاسخ دهندگان نيز فوران مقدار خيلي كمي مايع را از مجراي ادرار در هنگام ارگاسم گزارش نمودند. اگر چه برخي اظهار داشتند كه تمايز قائل شدن بين اين مايع و مايع لغزنده كننده واژن، مشكل بوده است. به هر حال، Ladas, Whipple, Perry در 1982 نوشتند كه انزال خانم ها توسط تقريبا 10 % از زنان گزارش گردیده.

چه موضوعي در مورد تحريك نقطه يا ناحيه اي كه مايعي را از مجراي ادرار مي پراكند وجود دارد؟ تعدادي غدد كوچك و باريك به نام غدد Skene در اطراف مدخل و درست در داخل سوراخ مجراي ادرار وجود دارد. اين غدد منشا جنيني مشتركي با بافت هاي جنيني ايجاد كننده غده پروستات در آقايان دارند. به نظر مي رسد، تحريك G-Spot يا نقطه G منجر به ترشح غدد Skene مي شود تا وارد مجراي ادرار شده و در حين ارگاسم باعث انزال گردند. اين اطلاعات براي تاييد انزال زنان كافي نيست. در حاليكه برخي از محققين تركيبي آنزيم مانند در مايع پروستات آقايان يافته اند (Prostatic acid phosphates). اين مايع واقعا از تغيير يك آنزيم توليد مي شود. برخي ديگر از محققين وجود اوره كه يك جزء اساسي ادرار است را در آن گزارش نموده اند. با وجود اين مطالب، هنوز در اين مورد كه  مايع انزال خانم ها در كجا ذخيره مي شود يا اين كه آيا ارتباطي ويژه بين G-Spot و انزال خانم ها وجود دارد، به اثبات نرسيده است.

بايد اظهار نماييم كه برخي پژوهشگران (Hoch, 1986) نتوانسته اند ناحيه خاصي را در واژن طي تحريك جنسي بيابند كه از نظر شكل يا وجود برجستگي متفاوت باشد. اگر چه، تمام ديواره قدامي واژن، به ويژه از نظر جنسي، حساس است، در حالي كه نواحي داخل واژن بسيار كمتر اين گونه اند يا حتي كاملا پاسخ حسي ندارند. صرف نظر از وجود يا عدم وجود G-Spot، بايد متذكر شويم كه كوتاه نمودن مدت زمان آغاز ارتباط جنسي تا ارگاسم ممكن است انگيزه اي براي برخي افراد فراهم نمايد تا اين نقطه را يافته و بسياري ديگر از جوانب تشريك احساسي ارتباط جنسي را فراموش نمايند.

در انتها بايد گفت: در ارتباط جنسي، روشی جادويي وجود ندارد كه باعث رخ داد منظم و مداوم يك اوج لذت جنسي قوي و طولاني در زنان شود. ما ديدگاهي فوق معمول و بيش از حد انتظار روتين و غير قابل تغيير در مورد ارتباط جنسي نداريم حتي وقتي كه برخي از زوج ها آن را امتحان مي كنند و به نتايج بسيار سريع و شگفت آوري مي رسند. 

 

 

  نوشته شده در  دوشنبه دهم آبان 1389ساعت 16:13  توسط معصومه شاکری نژاد  | 
 
  نوشته شده در  دوشنبه دهم آبان 1389ساعت 16:10  توسط معصومه شاکری نژاد  | 

      آرامسازی در بارداری (Relaxation)

منبع: ورزش های دوران بارداری و پس از زایمان- معصومه شاکری نژاد- انتشارات گلبان- تهران ۱۳۸۷

آرامسازی، یک حالت تخفیف تحریک است که در آن پاسخ های بدنی مثل فشار عضلانی، ضربان قلب، تعداد تنفس و سوخت و ساز بدن کاهش می یابد تا این عملکردها را به تعادل برساند "پاسخ به استرس " که متضاد "آرامسازی" است، می تواند با عملکرد هر یک از چهار سیستم فیزیولوژیک اصلی (عضلات- عروق- هورمون ها و واسطه های شیمیایی) تداخل نماید.

تکنیک های آرامسازی

آرامسازی احتمالا یکی از سالمترین، موثرترین و کاربردی ترین روش های مداخله بهداشتی است که به انطباق مادر با بارداری و زایمان کمک می کند.

تکنیک های آرامسازی، برای کمک به مادر جهت رسیدن به یک سطح عمیق آرامش عضلانی طراحی شده است که در بارداری و نیز هنگام درد زایمان کاربرد دارد.

انقباضات رحمی، مقادیر بسیار زیادی انرژی مصرف می کنند؛ فشارهای عضلانی نیز نیاز به انرژی و اکسیژن دارند و فشارهای عضلانی غیر ضروری، به اتلاف انرژی و ایجاد فشار اضافه و بی مورد می انجامد. تعدادکمی از افراد، مهارت کافی برای رسیدن به این سطح از آرامش را دارند.  بنابراین تکنیک های ویژه آرامسازی جهت ایجاد و حفظ آرامش فیزیکی و روانی و نیز آمادگی برای زایمان آموزش داده و تمرین می شوند.

روش های آرامسازی، متعدد و متنوع هستند.  راهنمایی هایی در این زمینه وجود دارد که همه می توانند از آنها استفاده کنند.

یکی از شیوه های آرامسازی، " آرامسازی آگاهانه" و دیگری، "تصویرسازی ذهنی" است. پاسخ های آرامسازی عمومی بدن ممکن است از طریق تصور ذهنی تصاویر و بازسازی احساس های خوشایند ایجاد شود یا از طریق تصور جریان یافتن انرژی در بدن یا کاهش نماد درد، حالت آرامشرا ایجاد نمود.  تصور کردن می تواند بنحو موثری به کار رود.

 

آرامسازی آگاهانه

آرامسازی آگاهانه، یعنی رفع خستگی ذهن و بدن از طریق تمرین آگاهانه.

توانایی آرامسازی آگاهانه و عمدی، به دلایل زیر مفید است:

- این کار می تواند خستگی های طبیعی حاصل از حاملگی را کاهش دهد.

- فشار و تنش را کاهش داده و بنابراین ادراک درد در حین زایمان را تقلیل می دهد.

- می تواند خودهوشیاری فرد را بیشتر کرده و اعتماد مادر به توانایی خود در جهت کنترل پاسخ ها و عملکردها را افزایش دهد.

- به فرد در جهت انطباق با فشارهای زندگی روزمره در زمان حاملگی و غیر حاملگی کمک می کند.

   * تکنیک آرامسازی آگاهانه

آمادگی: لباس آزاد و راحت بپوشید. روی یک صندلی راحت یا روی زمین در حالی که بالش هایی در اطرافتان از شما حمایت می کنند، قرار بگیرید.

آغاز آرامسازی: به خود اجازه دهید که گرما و راحتی را حس کنید. به آهستگی دم و بازدم انجام دهید و تصور کنید که آرامش و راحتی در تمام اعضای بدنتان جاری می شود. از گردن شروع کرده و تا انگشتان پاها پیش بروید. اغلب اقرادی که خودآرامسازی را فرا می گیرند، حتی در صورت وجود عاملی که باعث ناراحتی می شود نیز احساس آرامش خود را حفظ می کنند.

حفظ آرامش: از تصویر ذهنی و رویا برای حفظ آرامش ایجاد شده استفاده کنید. خود را در حال حرکت یا انجام کاری که دوست دارید تصور کنید و همان احساس را در خود تولید کنید (تصویرسازی فعال). خود را در حال تماشای یک صحنه مثل غروب زیبای آفتاب تصور کنید (تصویرسازی غیر فعال).

بیدار شدن: به آهستگی به حالت هوشیاری و بیداری برگردید. به آرامی شروع به پذیرش تحریک از محیط اطرافتان نمایید.

افزایش مهارت: در زمان های مشابه، هر روز تمرین را انجام دهید. به عنوان مثال در ساعت مشخص، برای 15- 10 دقیقه هر روز تمرین را تکرار کنید تا احساس سرحالی و سرزندگی و قدرت نمایید.

نکات مهم

 باید به مادر توصیه شود که وضعیت مناسب بدن را حفظ نماید، با بالش های اضافی بخوابد، از پر کردن معده خودداری کند. سیگار کشیدن را قطع و از تمرین های آرامسازی استفاده نماید. از ماساژ که لمس ریتمیک و ملایم برای ایجاد آرامش و راحتی است نیز می توان استفاده کرد.  

* تکنیک تصویر سازی ذهنی و ایجاد آمادگی برای زایمان

به محیط ساکتی که مزاحمتی برایتان نداشته باشد بروید. روی زمین در وضعیت راحتی دراز بکشید. بالش های کمکی در کنار خود داشته باشید. چشمهایتان را ببندید و به آهستگی دم انجام دهید مثل وقتی که اکسیژن و هوای تازه تنفس می کنید، سپس کاملا بازدم انجام دهید در حالی که تمام فشارها و تنش های بدن خود را بیرون می رانید. چنانچه به همین ترتیب اکسیژن تازه را با دم وارد و تنش های بدنتان را با بازدم خارج کنید، تنفس شما آهسته تر می شود.

به استراحت ادامه دهید و به فکر خود اجازه دهید تا شما را به جایی بسیار ویژه که احساس آرامش و امنیت و راحتی می کنید، ببرد. به خود اجازه دهید تا به این مکان خوشایند وارد شوید. مناظر، صداها و بوهای آن مکان را احساس کنید و بگذارید این احساس به بدن شما وارد شود.

چه صداهایی می شنوید؟ تامل کنید و گوش فرا دهید.

چه بوهایی استشمام می کنید؟ تامل کنید و از بوهای خوش لذت ببرید.

چه مناظری می بینید؟ تامل کنید و به اطراف بنگرید و از هر چه می بینید، لذت ببرید. رنگ های متنوع؛ اشکال مختلف.   

به دمای این محیط ویژه دقت کنید. گرما، سرما. و به بدنتان اجازه بدهید از تمام حواستان در این احساس راحتی، امنیت و آرامش لذت ببرد.

حال در این محل ویژه، کودکتان را در حال رشد داخل رحمتان در راحتی، امنیت و سلامت تصور کنید. چند دقیقه ای در این محل خاص بمانید و از تمام احساس های خوب در آنجا بودن لذت ببرید. حال، این احساس های خوب را با خود همراه کنید و آهسته با شمارش معکوس از 5 به 1 به محلی که در آن هستید برگردید؛ به اینجا و اکنون. به این ترتیب:

5- پاها و انگشتان پاهایتان را حرکت دهید.

4- تنه خود را حرکت دهید.

3- چشمهایتان را باز کنید و نگاهی به اطراف بیاندازید.

2- خود را کشش بدهید.

1- آهسته و با آرامش به مکان حاضر برگردید.

 

 

  نوشته شده در  دوشنبه سوم آبان 1389ساعت 16:43  توسط معصومه شاکری نژاد  | 

به نام ایزد پاک

 سندرم پیش از قاعدگی

Pre Menstrual Syndrome (PMS)

    در طول سال های باروری، بین 80% تا 90% از زنانی که قاعده می شوند دچار علائمی (درد سینه، تورم، آکنه، یبوست) می گردند که آنان را از قریب الوقوع بودن قاعدگی آگاه می کند و اصطلاحا مولیمینا نامیده می شود و PMS عبارت است از "تکرار چرخه ای مجموعه ای از تغییرات فیزیکی، روحی و یا رفتاری ناراحت کننده به شدتی که باعث وخامت روابط بین فردی و یا تداخل با فعالیت های طبیعی و روزمره گردد".

داده های موجود نشان می دهد بین 30 تا 40 % از زنان چنان از مولیمینا رنج می برند که در صورت دسترسی به درمان ساده و بی خطر، در پی آن می روند. به دلیل وارد شدن اصطلاح سندرم پیش از قاعدگی یا PMS در فرهنگ عمومی، بیشتر زنان علائم مولیمینای خود را تحت عنوان PMS بیان می کنند. پژوهشگران معتقدند که اصطلاح PMS باید برای مجموعه ای از علائم شدیدتر که حدود 5 % زنان را در سنین باروری گرفتار می کند، نگاه داشته شود.

انجمن روانپزشکان امریکا به دنبال سالها بحث درباره وارد کردن PMS به DSM-5 موضوع را به صورت یک ضمیمه (به این معنی که نیاز به مطالعه بیشتر دارد) تحت عنوان اختلالات دیسفوریک پیش از قاعدگی (PMDD) مورد پذیرش قرار داد (جدول 1) که هدفش آگاه ساختن پزشکان نسبت به مجموعه ای از علائم شدید (عمدتا با ماهیت روانپزشکی) است که می توانند از سایر اختلالات روانپزشکی تقلید کنند، با این تفاوت که پیش از هر خونریزی ماهانه تکرار می شوند.

 زن مبتلا به PMS، در بیشتر اوقات ماه سازش پذیری خوبی دارد، در کار خود کوشاست و در صورتی که بچه دار باشد، مادر خوبی است. اما از 7 تا 10 روز پیش از قاعدگی، صبح ها با عصبانیت، اضطراب و یا افسردگی از خواب بیدار می شود. در محیط کار قادر به تمرکز بر روی موضوعات پیش پا افتاده نیست و نسبت به فعالیت های معمولی همکاران، دوستان، همسر یا فرزندام حساس می شود. احساس افسردگی می کند ولی علت آن را نمی داند و گاه افسردگی، عصبانیت و پرخاشگری یا اضطراب وی شدت می یابد و باعث نگرانی خود بیمار یا اطرافیان وی می شود.

تعیین مرز "سیاه و سفید" برای این که بفهمیم چه کسی دچار PMS است در حال حاضر امکانپذیر نیست. بسیاری از زنان پیش از قاعدگی دچار احساس تورم و بیقراری می شوند ولی سوالات بیشتر نشان می دهد که علائم فوق، اثر ملموسی بر زندگی آنان ندارد. بخشی از کار مشکل افتراق مولیمینا از PMS وابسته به مدت و شدت علائم است. به ویژه طی سال های اول آغاز علائم، شدت PMS ممکن است از یک ماه تا ماه دیگر دچار تغییر فاحش شود. ماهیت علائم و اثر آنها بر عملکرد وی بهتر است بر اساس گزارش خود بیمار و با استفاده از یک تقویم آینده نگر مشخص گردد. هر تقویمی که برای این کار استفاده می شود باید حاوی اطلاعات مربوط به چهار موضوع کلیدی باشد: 1) علائم خاص،2) شدت علائم،3) زمان بروز نسبت به سیکل قاعدگی و4) سطح پایه ای علائم در فاز فولیکولی.

گاه علائم  PMSپس از تخمک گذاری ظاهر شده، به تدریج شدت می یابد و به خونریزی ماهانه ختم می گردد. پس از قاعدگی از شدت علائم به درجات مختلف کاسته می شود. در برخی زنان، علائم روانپزشکی تقریبا بلافاصله پس از آغاز خونریزی بهبود می یابد ولی در دیگران بازگشت به وضعیت عادی تدریجی تر است. در شدیدترین حالت، علائم به فاصله کوتاهی پس از تخمک گذاری (2 هفته قبل از قاعدگی) آغاز شده و در انتهای قاعدگی پایان می پذیرد. برخی از این زنان اظهار می دارند که فقط یک هفته در ماه وضعیت خوبی دارند. اگر حالت فوق طولانی تر شود، به طور فزاینده بازگشت روابط بین فردی در یک هفته خوب، به وضعیت عادی مشکل تر شده و علائم به تدریج شکل یک اختلال خلقی مزمن را به خود می گیرد که در این صورت اگر تشخیص بر مبنای جدول مشکوک باشد، یک دوره سه ماهه مهار تخمک گذاری معمولا پاسخ قطعی را فراهم می آورد.

حدود 5 تا 10 % زنان مبتلا به PMS همزمان با کاهش استرادیول و تخمک گذاری در اواسط سیکل دچار تشدید گذرای علائم می شوند که دوباره به وضعیت طبیعی برگشته و در انتهای فاز لوتئال، علائم مجددا عود می کند. ا

 یافته های فیزیکی

    شرح حال همیشه باید با معاینه فیزیکی و ژنیکولوژیک همراه باشد زیرا بسیاری از زنانی که ظاهرا دچار PMSهستند ممکن است از مشکلات طبی همزمان رنج ببرند. مجموع علائم پیش از قاعدگی و قاعدگی اغلب تعیین کننده شدت عذابی است که بیمار تحمل می کند و درمان اختلالات ژنیکولوژیک مانند دیسمنوره (ناشی از اندومتریوز) یا خونریزی شدید (ناشی از فیبروئید) می تواند باعث کاهش چشمگیر شدت PMS از دیدگاه بیمار شود.

    علل عضوی علائم شبه PMS باید رد شود. خستگی شدید ممکن است ناشی از آنمی، لوکمی، هیپوتیروئیدی یا کمبود پتاسیم در اثر مصرف دیورتیک باشد. سردرد می تواند ناشی از ضایعات داخل جمجمه ای باشد. زنانی که به درمانگاه های PMS مراجعه می کنند گاهی دچار تومور مغز، آ«می، لوکمی، اختلال عملکرد تیروئید، اختلالات گوارشی، تومورهای لگن شامل اندومتریوز و سایر مشکلات عود کننده مانند آرتریت، آسم، صرع و نموتوراکس هستند. تلاش در جهت رد چنین علت هایی برای دیسترس پیش از قاعدگی، قبل از آغاز هر نوع درمان PMS اهمیت فراوان دارد.

      آزمایش خون

بر خلاف برخی ادعاها، هیچ آزمایشی برای اثبات PMSوجود ندارد. تنها فایده آزمایش خون، در جهت رد سایر وضعیت ها مانند آنمی، لوکمی یا اختلالات عملکرد تیروئید است.

     اتیولوژی

فرضیه های بسیاری برای تفسیر مکانیسم های PMS ارائه شده ولی تا کنون هیچ فرضیه واحدی مورد قبول همگان قرار نگرفته است. جدول 3 بسیاری از این فرضیات اولیه را نشان می دهد.     اخیرا فرضیه ای که سطح استروئید گناد را با فعالیت سروتونرژیک مغز مرتبط دانسته مطرح شده است. در حال حاضر اتفاق نظر این است که در برخی زنان مستعد، نوسانات طبیعی در سطح استروژن و پروژسترون گناد منجر به وقایع بیوشیمیایی در مغز می شود که حاصل آن علائم PMS است. از میان همه نوروترانسمیترهایی که تاکنون مورد مطالعه قرار گرفته اند، به نظر می رسد سروتونین امید بیشتری برای جلب موافقت همگان دارد. احتمالا سطح سروتونین پیش از قاعدگی در بیشتر زنان کاهش می یابد و افراد مستعد دچار درجات متغییری از علائم روانپزشکی می شوند. بسیاری از زنان در حین یا بلافاصله پیش از قاعدگی دچار نشاط (یوفوریا) می گردند که نشان دهنده افزایش مجدد فعالیت سروتونین به شکل ریباند است. اثرات فرضی هورمون های گناد بر فعالیت سروتونین، اساس بیشتر مداخلات درمانی رایج برای PMS و PMDD را تشکیل می دهد.

شواهد متعدد بالینی در حمایت از ارتباط استروژن یا فقدان استروژن (احتمالا به واسطه گیرنده های استروژن در پاسخ به پروژستین ها) و فعالیت سروتونرژیک مرکزی وجود دارد. ظهور علائم PMS در وسط سیکل در مبتلایان به PMS نوع C همزمان با کاهش استرادیول در حوالی زمان تخمک گذاری روی می دهد.ظهور مجدد و شدت فزاینده علائم در اواخر فاز لوتئال ممکن است ناشی از کاهش گیرنده های مرکزی استروژن در پاسخ به پروژسترون باشد که باعث کاهش همزمان استرادیول و قاعدگی می شود.

ثابت شده است که استروژن باعث بهبود افسردگی بالینی در زنان هیپواستروژنیک حوالی یائسگی می شود. افزودن درمان پروژستین دوره ای به درمان جایگزین استروژن، منجر به ایجاد اختلالات خلقی شبه PMS در برخی زنان یائسه مستعد می گردد. زنان مبتلا به سندرم پیش از قاعدگی به طور شایع قبل و در حین قاعدگی دچار گرگرفتگی می شوند (85% در مقابل 15%) که مشابه حالت زنان یائسه است. مهار کننده های انتخابی بازجذب سروتونین (S S R I s) باعث تسکین گرگرفتگی می شوند.

در هر یک از موارد فوق، کاهش تماس با استروژن با اختلالات خلقی مرتبط بوده و در همه موارد به نظر می رسد کاهش فعالیت سروتونین (با توجه به پاسخ به SSRIها) علت مستقیم باشد.

    

       درمان

1) آموزش و مشاوره : زنانی که با علائم شدید سندرم پیش از قاعدگی مراجعه می نمایند، اغلب از اطمینان بخشیدن به این که "عقل خود را از دست نداده اند و PMS یک وضعیت واقعی است که بسیارب از زنان در سنین باروری را گرفتار می کند" سود می برند. اطمینان بخشیدن به این که علیرغم فقدان پاسخ به همه سوالات موجود درباره PMS، انواع درمان های موثر موجود است نیز به همان اندازه اهمیت دارد.

ثبت علائم به صورت آینده نگر، علاوه بر این که کلید تشخیص محسوب می شود، خود بخشی از درمان نیز هست. استفاده از تقویم می تواند باعث اطمینان بیمار از این واقعیت شود که بسیاری از زنان تجربیات مشابهی دارند. جدول کامل شده، می تواند دوره ای بودن علائم را برای اولین بار به بیمار نشان دهد و این خود دلیل بر وجود ارتباطی روشن با تغییرات هورمونی سیکل قاعدگی است.

با این که اطلاع بیماران از زمان قابل پیش بینی برای بروز علائم، مفید خواهد بود، توصیه به "اتخاذ تصمیم های مهم فقط در روزهای خوب" به ویژ] در مواردی که علائم بیش از چند روز در ماه طول می کشند، عاقلانه به نظر نمی رسد. در رخی موارد، علائم سه هفته کامل به طول می انجامد و توصیه به محدود ساختن فعالیت های مهم، مفید و عملی نیست. در این موارد، تلاش برای تخفیف علائم، مناسب تر به نظر می رسد.

      2) تغییرات روش زندگی

روش های ارتباطی: هنگامی که فرد چنان در عذاب باشد که به بیش از مشاوره و اطمینان بخشیدن نیاز داشته باشد، اقدام در جهت تغییر روش زندگی در اولویت قرار خواهد داشت. زنان مبتلا به این نوع علائم باید تشویق شوند تا مشکلات خود را با افرادی که در زندگی آنان نقش محوری دارند، مانند همسر، سایر اعضای خانواده و یا یک دوست در میان بگذارند. در اینصورت، بحث ها به زمان دیگری موکول شده و از برخورد جلوگیری می شود. روش های کاهش استرس می تواند مفید باشد. مهارت های ارتباطی و دیدگاه مثبت را می توان با مشاوره بهبود بخشید.

رژیم غذایی: روش های ساده مختلفی می تواند باعث تسکین علائم PMS شود. کاهش مصرف نمک و کربوئیدرات های غنی شده می تواند از ادم و تورم جلوگیری کند. علیرغم اظهاراتی مبنی بر وجود ارتباط بین مصرف متیل گزانتین و درد سینه ها پیش از قاعدگی، داده های موجود قانع کننده نیستند. با این حال، کاهش مصرف قهوه در زنانی که فشار ، اضطراب و بی خوابی دارند مفید خواهد بود. شواهد نشان می دهد وعده های غذایی کم حجم به دفعات بیشتر می تواند باعث بهبود خلق ناپایدار شود. جذب سلولی گلوکز احتمالا در زمان پیش از قاعدگی مختل می شود و این می تواند اساس علمی توصیه فوق فرض شود.

شواهد متعددی نشان دهنده افزایش تمایل به مصرف الکل در زمان پیش از قاعدگی است و باید به این زنان تذکر داده شود که مصرف بیش از حد الکل از عوامل زمینه ساز ایجاد مشکل با اطرافیان می باشد. مصرف مکمل کلسیم برای تخفیف علائم در کارآزمایی های کنترل شده، برتری اندکی نسبت به دارونما نشان داده است.

ورزش: گزارش شده است که ورزش، مولیمینا را در زنانی که بیش از 50 کیلومتر در هر سیکل می دوند کاهش می دهد. اثرات ورزش در مبتلایان به PMS کاملا تشخیص داده شده، مورد بررسی دقیق قرار نگرفته است. ورزش به عنوان بخشی از برنامه تغییر روش زندگی، می تواند با فراهم نمودن فرصتی دور از منزل باعث کاهش استرس و تخلیه اعصاب یا پرخاشگری شود. برخی از مبتلایان به PMS اظهار می دارند که ورزش باعث تمدد اعصاب و کمک به خواب شبانه می گردد.

 3) مداخله پزشکی

عامل اصلی در تعیین نوع درمان، شدت علائم وو اثرات آن بر زندگی و عملکرد بیمار است. علائمی که باعث اشکال اساسی در کیفیت زندگی شوند به ندرت به تغییرات روش زندگی پاسخ می دهند و اصرار بر این روش اغلب هیچ تاثیری بجز به تاخیر انداختن درمان موثر نخواهد داشت. در مقابل علائم جزئی یا علائمی که کوتاه مدت هستند به ندرت نیاز به مداخله طبی دارند.

همیشه توجه ابتدا باید معطوف به علائمی باشد که درمان ساده و ثابت شده ای دارند. به عنوان مثال، دیسمنوره یا منوراژی را می توان به طور رضایتبخش توسط مهارکننده های پروستاگلندین سنتتاز یا کنتراسپتیوهای خوراکی کنترل نمود.

مفنامیک اسید (500 میلی گرم هر 8 ساعت) طی هفته های پیش از قاعدگی و هنگام قاعدگی در برخی موارد ولی نه همه بیماران موثرتر از دارونما بوده است. احتمالا بسیاری از واسطه های انتهایی، مسئول علائم PMS پروستاگلندین هستند و مهار کننده های پروستاگلندین سنتتاز از طریق مهار کلی فعالیت پروستاگلندین اثر می کنند. بر این اساس، مفنامیک اسید درمان ایده آل در زنانی است که همزمان دچار دیسمنوره و منوراژی هستند. البته در عمل، اثربخشی آن برای علائم روانی ، کاملا متغیر به نظر می رسد. در زنانی که دچار حساسیت شناخته شده به آسپرین یا در معرض خطر زخم پپتیک هستند، مصرف مفنامیک اسید ممنوع است.

در مطالعاتی که به مقایسه اثرات OCP با دارونما پرداخته اند در بیشتر موارد هیچگونه اثر مفیدی بر خلق بیماران مشاهده نشده است. با این حال در صورت نیاز به کنتراسپتیو در زنی که دچار PMS و دیسمنوره یا منوراژی باشد، اثر خالص OCPمی تواند مثبت باشد.

داده های موجود درباره اثر بخشی پیریدوکسین (ویتامین B6 متناقض هستند ولی داروی فوق در دوزهای مناسب (روزانه 100 میلی گرم) در بدترین حالت، یک دارونمای بی خطر است که به عنوان بخشی از برنامه درمان شامل تغییر در روش زندگی و رژیم غذایی می تواند مفید باشد. باید به بیمار تذکر داده شود که این داروها در همه زنان موثر نیستند و افزایش دوز پیریدوکسین می تواند به نوروپاتی محیطی منجر شود. در صورت بروز شواهد کرختی یا احساس سوزن سوزن شدن باید پیریدوکسین قطع شود.

درمان با پروژسترون و نیز روغن پامچال (Oil of Prime Rose)، در مطالعات کنترل شده برای PMS موثر شناخته نشده اند.

درد سینه ها پیش از قاعدگی در تقریبا 10 % از زنان سنین باروری روی می دهد و ممکن است بدون سایر علائم PMS مشاهده شود و در نتیجه جزو علائم مولیمینا تلقی می گردد.   

 

        

  نوشته شده در  دوشنبه سوم آبان 1389ساعت 16:34  توسط معصومه شاکری نژاد  | 
 
  POWERED BY BLOGFA.COM